Michèle Anne De Mey

Dit jaar mocht ze het genot smaken unaniem internationale erkenning te oogsten met Kiss & Cry, een nooit eerder vertoond toneelstuk dat objecttheater, muziek, tekst en nanochoreografieën voor vier handen met elkaar combineert. Het publiek was diep getroffen en ontroerd na het zien van dat stuk dat gaat over de herinnering aan het liefdesgevoel en samen met een groep artiesten werd gecreëerd onder haar en Jaco Van Dormaels bescherming. Een vorm van bekroning met een heel persoonlijke inslag aangezien het liefdesgevoel, die rode draad door heel haar œuvre, hier enigszins gesublimeerd wordt, want de cineast is niemand minder dan haar levensgezel in de stad… Andere constante in haar werk is haar keuze van sterke muziek waarmee ze haar choreografisch universum weeft, om de liefdesrelatie, van de eerste vlinders in de buik tot de definitieve breuk, tot uitdrukking te brengen: de 3^e symfonie van Beethoven voor Sinfonia Eroica, de 7^e voor Neige, het Lamento d’Arianna voor haar meest recente stuk, een solo die ze speciaal voor een van haar trouwe vertolksters creëert. Nog een liefdesverklaring eigenlijk.           

Michèle Anne De Mey zien we terug met Lamento, solo pour Gabriella bij de opening van het seizoen maar ook bij de reprise van Kiss & Cry in december.

2011

2013

De Belgische choreografe Michèle Anne De Mey (Brussel, 1959) studeert tussen 1976 en 1979 aan Mudra, de school van Maurice Béjart (Brussel).

Vanaf haar eerste choreografieën geeft ze een nieuwe wending aan de hedendaagse dans: Passé Simple (1981), de duo's Ballatum (1984) en Face à Face (1986). Tegelijk verleent ze 6 jaar lang haar medewerking aan de creatie en de vertolking van verschillende stukken van Anne Teresa De Keersmaeker, waaronder Fase (1982), Rosas danst Rosas (1983), Elena’s Aria (1984) en Ottone, ottone (1988). Alhoewel de band tussen dans en muziek steeds belangrijk wordt, is de choreografische structuur van de creaties van Michèle Anne De Mey de voedingsbodem voor een sterke dramaturgische inhoud en plaatst ze de danser in een specifieke en vernieuwende relatie scène/publiek.

In 1990 richt ze naar aanleiding van de creatie van Sinfonia Eroica haar eigen gezelschap op. Nadien volgen een reeks van 15 creaties die allemaal internationaal succes hebben, zoals Raining Dogs (2002), Utopie (2001), Katamenia (1997), Pulcinella (1994), Love Sonnets (1994), Châteaux en Espagne (1991), Cahier (1995), enz. Bovendien ontwikkelt ze belangrijke pedagogische activiteiten (in Amsterdam, aan het Brusselse INSAS, aan het CNDC van Angers, aan de École en Couleurs). Drie jaar lang werkt ze met de kinderen van de École en Couleurs aan de creatie van Sacre en Couleurs, die ze ter gelegenheid van Bruxelles/Brussel 2000 voorstelt. Haar choreografische werk is het vertrekpunt voor de realisatie van verschillende films, waaronder Love Sonnets en 21 Études à danser van Thierry De Mey, en Face à Face van Eric Pauwels. Bij de schepping van haar choreografische wereld vertrekt ze van sterke muziekwerken en befaamde componisten: zo werkte ze reeds samen met Thierry De Mey, Robert Wyatt en Jonathan Harvey. Sinds verschillende jaren werkt ze nauw samen met andere kunstenaars, zoals beeldend kunstenaar-scenograaf Simon Siegmann en cineast-componist Thierry De Mey.

In juni 2006 verzorgde ze de herneming van Sinfonia Eroica voor negen dansers, een succesvolle voorstelling uit de jaren negentig. Sindsdien is Sinfonia Eroica de wereld rondgereisd en een honderdtal keer opgevoerd. In december 2007 creëerde Michèle Anne De Mey de voorstelling P.L.U.G., gewijd aan het mechanisme van de paring. In het kader van het BOZAR-festival Made in Korea presenteert Michèle Anne in juni 2009 Koma, een solo voor danseres. Deze solo maakt deel uit van een reeks van vier, waarvan de drie anderen van de hand van Sidi Larbi Cherkaoui, Arco Renz en Thomas Hauert zijn.

Neige opende in november 2009 de Biënnale van de Charleroi Danses en toert momenteel nog steeds.

In maart 2011 creëerde ze voor het VIA-festival met Jaco Van Dormael en samen met Gregory Grosjean,Thomas Gunzig, Julien Lambert, Nicolas Olivier en Sylvie Olivé Kiss & Cry – NanoDanses, een onuitgegeven en ambitieus spektakel dat film, tekst, theater en geniaal geknutsel met elkaar confronteert. Er zijn al meer dan 20 voorstellingen aangekondigd.

Michèle Anne De Mey is tegenwoordig geassocieerd kunstenaar bij Charleroi Danses, het Choreografisch Centrum van de Federatie Wallonië-Brussel.

Ze presenteert in Mai 2012 Lamento, een solo voor danseres Gabriella Iacono op Monteverdi’s Lamento d'Arianna.