Pierre Droulers

Op de volgende creatie van Pierre Droulers hebben twee gebeurtenissen hun stempel gedrukt : de toernee van de l’air et du vent die hij recent met zijn dansers in Brazilië maakte en het zien van de film Orfeu Negro van Marcel Camus. Beide ervaringen scherpten bij de choreograaf het verlangen om lichamen volledig te zien opgaan in het pure plezier dat deze energie voortbrengt en dat men enkel maar in groep kan beleven. Met dat project gaat Pierre Droulers door met het onderzoeken van de de beweging en waagt hij zich ook aan een reflectie over het licht. Het plezier en de vrijheid van de dans worden er geconfronteerd met het onderzoeken van de aanwezigheid, de fabricatie en manipulatie van lichtbronnen. Inderdaad, voor de choreograaf is de kwestie van het licht van primordiaal belang, die teruggaat tot zijn prille jeugd, zoals zijn fascinatie voor toverlantaarns en schaduwen, maar evenzeer refereert aan het filosofische vraagstuk in de allegorie van de grot. Zijn wij lichten, verschijnsels, weerspiegelingen? Pierre Droulers nodigt ons dus uit om een duik te nemen in de wereld van schijn en verschijning. En zich blijven af te vragen: waar komt de beweging vandaan? Wat drijft het bewegende lichaam?

Soleils, volgende creatie van Pierre Droulers, wordt voorgesteld in mei 2013 tijdens het Kunstenfestivaldesarts.

Each Today is Yesterday's Tomorrow

---

Soleils

Les Beaux Jours

de l'air et du vent

Ping-Pong

Walk Talk Chalk

Flowers

All in All

Inouï

Parades

Sames

MA

Multum in Parvo

Petites Formes

De l'Air et du Vent

Mountain/Fountain

Jamais de l'abîme

2011

2012

2013

Na een artistieke opleiding van drie jaar aan het Mudra, de multidisciplinaire school die in Brussel werd opgestart door Maurice Béjart, zette Pierre Droulers zijn opleiding verder met een reis naar Polen tot bij Grotowski. In Parijs volgt hij de ateliers van Robert Wilson. Een reis naar New York doet hem in 1978 het werk van de Judson Church ontdekken en brengt hem, nadat hij Steve Paxton zag St Mark’s Church, terug naar de wereld van de dans.

In Brussel maakt hij een solo met saxofonist en componist Steve Lacy (Hedges, 1979). Na verschillende projecten als choreograaf (Tao, met Sherryl Sutton, 1980 - Tips met het latere Grand Magasin, 1982 - Pieces for Nothing met Minimal Compact, 1983 - Miserere met Winston Tong en Sussan Deihim, 1985 - Remains met Steve Lacy, 1991,…) of als danser (onder meer bij Anne Teresa De Keersmaeker en Michèle Anne De Mey, van 1986 tot 1989), creëert hij een tweeluik op basis van Finnegan's Wake van James Joyce, waarbij hij op velerlei manieren « speelt » : hij acteert, danst, praat, musiceert (Comme si on était leurs Petits Poucets, 1991 Jamais de l'Abîme, 1993).

De vraag naar de vorm, naar de opbouw van een stuk vergt abstractie en verdrijft de theatraliteit die haar overschaduwt. Met Michel François maakt hij komaf met objecten (Mountain/Fountain, 1995). Met Ann Veronica Janssens evolueert hij naar het licht en de lege ruimte – de plastische kunstenaars wekken zijn dromen over materies (De l’Air et du Vent, 1996).

Hij wisselt grote vormen af met kleine, en voelt de noodzaak dicht bij de vertolker te staan. Petites Formes uit 1997 nodigt vier dansers - Stefan Dreher, Thomas Hauert, Tijen Lawton en Celia Hope-Simpson – uit om elk een kleine vorm te creëren tegelijk met de vorm die Pierre Droulers voor hen creëert. Multum in Parvo (KunstenFESTIVALdesArts 1998) gaat opnieuw aan de slag met een collectief door 26 dansers uit te nodigen. In 2000 maakt Pierre Droulers MA voor het Festival d’Automne met Michel François, Ann Veronica Janssens en Yuji Oshima, een verkenning van het stedelijk flaneren in de eigentijdse architectuur van steden. In 2001 brengt hij Sames, een duo met Stefan Dreher rondom de vraag naar het dubbele, hetzelfde en het andere.

Tegelijk opende Pierre Droulers de Studio Bird in Marseille, een verblijfplaats voor kunstenaars en noord-zuid-verkeer op de site van Cap 15, die verschillende kunstenaarsateliers groepeert.

In 2003 heeft hij carte blanche in het Brusselse theater La Balsamine. Verspreid over verschillende locaties, tijdstippen en kunstenaars (Fiets en Scrub Color II van Ann Veronica Janssens ; Alu van Michel François ; La Maison de Jan Hoet van Koen Theys), brengt dit evenement een aaneengesloten parcours, een weefsel tussen dans, plastische kunsten en geluid, met zowel de kleine vorm (Parades) als de groepscompositie- en improvisatie (Appartement).

In 2004 creëert hij Inouï dat te zien was in België, Frankrijk en Duitsland. In 2005 neemt hij deel aan het Agoraproject in het hartje van het Koninklijk Park te Brussel in het kader van het Kunstenfestivaldesarts, een project dat hem samenbrengt met plastisch kunstenaar Simon Siegmann, componist George Van Dam en auteur Jean-Michel Espitallier.

Na Flowers, choreografie voor 8 dansers gecreëerd in het kader van Charleroi Danses biënnale 07 en van het Kunstenfestivaldesarts, en All in All, creatie voor Ballet de l’Opéra van Lyon, werkt Pierre Droulers aan Walk Talk Chalk voorgesteld tijden het Kunstenfestivaldesarts 2009. In 2010 herneemt Pierre Droulers het stuk de l'air et du vent.

Pierre Droulers is tegenwoordig geassocieerd kunstenaar bij Charleroi Danses, het Choreografisch Centrum van de Federatie Wallonië-Brussel.

Momenteel werkt hij aan een volgende creatie, Soleils, dat wordt voorgesteld in mei 2013 tijdens het Kunstenfestivaldesarts.