In 2009, enkele weken voor de vorige Biënnale waarop ze aangekondigd waren, verdwenen Merce Cunningham en Pina Bausch van het toneel zodat het festival de facto in het teken van de herdenking stond. Twee jaar na hun overlijden is het niet meer dan normaal dat in het programma van deze editie overdracht en historiciteit centraal worden geplaatst. Want het kortstondige, het voorbijgaande van de dans te codificeren en bijgevolg over te dragen. Uiteraard kunnen notatiesystemen zoals die van Laban  en Benesh bijdragen aan het vastleggen van het repertoire maar het danserfgoed is meer dan alleen de retranscriptie ervan. Wat immers met de emotie, de vertolking, de subtiele dialoog die tot stand komt tussen choreograaf en danser? En wat dan met al die verhalen die samen de geschiedenis van de dans vormen?

Op deze vraag zullen verschillende choreografen en kunstenaars een begin van antwoord proberen te bieden, door stukken te hernemen of te herwerken, door middel van een biografisch verhaal, gefilmde getuigenissen dan wel via retrospectieve tentoonstellingen of ontmoetingen.

En deze Biënnale mag wel terug naar de bron gaan, ze staat wel degelijk met beide voeten in het heden, met grote namen op de affiche zoals Maguy Marin die met zijn laatste creatie Salves unaniem lovende kritieken oogstte. En in de vorm van het participatief project Made in Charleroi van Joanne Leighton dat onze residenten, de choreografen van onze gemeenschap en de inwoners van Charleroi voor het voetlicht brengt.

Het vizier staat ook op de toekomst gericht. Charleroi/Danses werkt dit jaar samen met het festival europalia.brasil. Om een eind te maken aan de vooroordelen die over dat land-continent bestaan, passeren een aantal nieuwe danstalen de revue, zoals die ontwikkeld en beoefend worden door Marcelo Evelin, Lia Rodrigues en Michel Groisman.

Ten slotte focust de Biënnale nog steeds op de groter wordende overlap tussen de dans en andere disciplines: Kiss & Cry, een poëtisch juweeltje dat de festiviteiten inluidt, toont met een verbluffende frisheid hoe oneindig veel mogelijkheden men heeft tijdens het creëren.