Thierry De Mey

"Thierry De Mey studeerde in de jaren ’70 aan het IAD (Institut des Arts de Diffusion). Na zijn ontmoeting met Fernand Schirren « professor ritme » aan Béjarts Mudra focust hij in zijn denken vooral op het ontstaan van beweging en gebaar. Het is een eerste fase in zijn proces van totale herdefiniëring van de grammatica en het vocabularium van de muziek. Het principe is eenvoudig. De muzikale frase ontstaat zoals iedere beweging uit een prikkel. Vanuit een doodgewone prikkel begint er een leven vorm te krijgen. Vanaf nu zijn alle constructies mogelijk. Een simpele serie danspassen kan aanleiding geven tot een vrij complex epos.  (…)

Van intens levendig tot vrij hermetisch,  ieder nieuw werk van Thierry De Mey – film, compositie of installatie– is steeds opnieuw een studie op zich van het lichaam in beweging. Elk werk vertelt op zijn manier de magische geschiedenis van de tijd die erin verstrijkt en van de mens die er in evolueert. (…)

De Mey componeert een choreografie over de choreografie, creëert werken door die van zijn partners te sublimeren. Het beeld wordt in zijn creatief proces op natuurlijke wijze met de muziek en de dans vervlochten als drie strengen in een vlecht. (…) Alles beweegt bij De Mey, vooral de grenzen. (…)"

De volgende creatie van Thierry De Mey, Taxinomie du geste (werktitel) wordt verwacht voor november 2013 naar aanleiding van de volgende Biënnale van Charleroi Danses.

2011

2012

2013

Thierry De Mey (1956) is zowel componist als cineast. Bewegingsintuïtie stuurt zijn werk en maakt het hem mogelijk om verschillende kunstdisciplines te benaderen en te integreren. Het postulaat dat aan de basis ligt van zijn muzikale en filmische schriftuur, wil dat het ritme beleefd wordt in het lichaam en zo de muzikale betekenis reveleert aan de auteur, de vertolker en het publiek. Hij ontwikkelde een systeem voor de muzikale schriftuur van de beweging dat hij hanteerde in sommige van zijn werken waarin de visuele en choreografische aspecten evenveel belang hebben als de handeling die de klank voortbrengt: Musique de tables (1987), Silence must be !(2002) en Light Music (in 2004 gecreëerd op de Biennale Musique en scène te Lyon).

Een groot deel van zijn muzikale productie is bestemd voor dans en film. Voor de choreografen Anne Teresa De Keersmaeker, Wim Vandekeybus en Michèle Anne De Mey is hij vaak niet alleen componist, maar ook een kostbare medewerker bij de uitwerking van "formele strategieën", een begrip dat hem dierbaar is. Zijn voornaamste realisaties en composities zijn : Rosas danst Rosas, Amor constante, April me, Kinok (choreografieën van A. T. De Keersmaeker) ; What the body does not remember, Les porteuses de mauvaises nouvelles en Le poids de la main (choreografieën van W. Vandekeybus), Dantons Töd (dir. Bob Wilson), Musique de tables, Frisking voor percussie, één strijkkwartet, Counter Phrases, enz.

Hij ligt mee aan de basis van de oprichting van Maximalist! en het Ictus ensemble, dat de creatie verzorgt van verschillende stukken van hem (dir. G. E. Octors). Zijn muziek wordt vertolkt door grote ensembles zoals het Arditti Quartet, het Hilliard Ensemble, London Sinfonietta, het Ensemble Modern, musikFabrik en het Orchestre Symphonique de Lille. De installaties van Thierry De Mey, waarin muziek, dans, video en interactieve processen elkaar wederzijds beïnvloeden, zijn te zien op evenementen als de biënnales van Venetië en Lyon en in talrijke musea. Zijn oeuvre wordt met nationale en internationale prijzen bekroond : Bessie Awards, Eve du Spectacle, Componistenforum van de UNESCO, FIPA…

In zijn film/installatie Deep in the wood (2002-2004) zijn meer dan 70 dansers/choreografen verenigd. Voor de film Counter Phrases (2003-2004) gaan 9 componisten in op zijn dans/filmuitnodiging : S. Reich, F. Romitelli, M. Lindberg, T. Hosokawa, G. Aperghis, J. Harvey, L. Francesconi, R. De Raaf en S. Van Eycken. In 2003 zijn de werkzaamheden met Anne Teresa De Keersmaeker rond April me het voorwerp van een documentaire, Corps accord, een productie van ARTE, dat overigens het merendeel van zijn films coproduceerde en uitzond.

In juli 2005 wordt hij benoemd tot co-artistiek directeur van Charleroi Danses. In 2006 creëert hij de installatie Barbe Bleue, naar het verhaal van Perrault ; en een film, One Flat Thing, reproduced (choreografie William Forsythe) die in oktober 2006 op ARTE wordt uitgezonden. In  2007 creëert Thierry De Mey voor de Biënnale van Charleroi Danses From Inside, een interactieve triptiek-installatie. Naar aanleiding van de Biënnale 09 Charleroi Danses creëerde hij Equi Voci, een polyptiek van dansfilms onder begeleiding van een orkest. Een van die films is Prélude à la mer, die gebaseerd is op een van de mooiste choreografieën van Anne Teresa De Keersmaeker en die hij in oktober 2009 draaide in het Aralmeer. Zijn nieuwste film, La Valse, op een choreografie van Thomas Hauert en ZOO, vormt het sluitstuk van zijn polyptiek.

Zijn nieuwe installatie Rémanences ten slotte, die hij realiseerde via opname met een thermische camera, wordt in maart 2010 gerealiseerd in België en Frankrijk in het kader van de VIA et EXIT festivals.

Thierry De Mey is tegenwoordig geassocieerd kunstenaar bij Charleroi Danses, het Choreografisch Centrum van de Federatie Wallonië-Brussel.

Zijn volgende creatie, Taxinomie du geste (werktitel), wordt verwacht voor november 2013 naar aanleiding van de volgende Biënnale van Charleroi Danses.