Equi Voci

Thierry De Mey

2009

Orkestwerken omkaderd door een triptiek van dansfilms

Live montage op maat van de muzikale vertolking

 

Prélude à la mer (16') - orkest en film

Een film van Thierry De Mey

Een choreografie van Anne Teresa De Keersmaeker

Op Prélude à l’après-midi d’un faune van Claude Debussy

Gecreëerd en gedanst door Mark Lorimer et Cynthia Loemij

 

Ma mère l'Oye (28') - orkest en film

Een film van Thierry De Mey

Op de muziek van Maurice Ravel

 

 

Equi Voci is een polyptiek die verschillende stukken orkestrmuziek combineert. De orkestrmuziek wordt telkens begeleid door dansfilms die in real-time worden gemonteerd. Via een interactieve installatie worden de beelden op de maat van de dirigent geprojecteerd, wat laatstgenoemde een nooit gekende vrijheid geeft. Centraal in dit veelzijdige werk staat het Betoverende Moeder de Gans dat wordt omkaderd en versterkt door de Prélude à la mer, een nieuw stuk dat is gebaseerd op de choreografie van Anne Teresa De Keersmaeker en zich afspeelt tegen de spookachtige achtergrond van het uitgedroogde Aralmeer.

De première van het film-en muziekproject Ma Mère l'Oye ontlokte erg enthousiaste reacties; er volgden aanvragen van orkestdirigenten uit de hele wereld. Dat enthousiasme zwakte echter al gauw af omdat de productie niet tourneevaardig bleek: de partituur (en dus ook de film) was te kort in verhouding tot de technische infrastructuur die de vertolking van deze visionnaire symfonische droom vereiste. De idee van Thierry De Mey om het project op organische wijze te laten groeien, werd daarom steeds pertinenter. De onderstaande werken resulteren uit de zoektocht van de projectverantwoordelijken naar een aanvulling bij Ma Mère l'Oye.

De sequenties met gefilmde dans worden geprojecteerd op drie grote schermen die boven het orkest zijn opgehangen. Door middel van een videomontage in drie luiken worden de verschillende choreografische frasen naast elkaar geplaatst in functie van de muzikale motieven en kleuren. De projectietechniek staat volledig ten dienste van het eindresultaat: computergestuurde hoge definitie en live montage van de gefilmde sequenties in functie van het verloop van de partituur, evenals gevoelige apparatuur die de bewegingsvrijheid van de dirigent vrijwaart en die de muzikale vertolking niet belemmert.

Deze projecten gaan uit van het verlangen om filmbeelden te maken - vanuit verschillende invalshoeken en esthetische uitgangspunten - van een reeks choreografische werken op muziek van Debussy en Ravel. Dit universum wordt op hedendaagse wijze ingekleurd aan de hand van de meest recente technieken.

Prélude à l'après-midi d'un faune op muziek van Claude Debussy en naar de tekst van Stéphane Mallarmé, is een subliem muzikaal gedicht over het vluchtige, het afwezige, de verdwijning.

Een faun vraagt zich af of de nimfen die aan zijn opdringerige versiertoeren zijn ontsnapt, misschien niet meer dan een waanbeeld waren. Was hij verliefd op een droom? De herinnering aan hen doen voortleven, het kortstondige rekken, tegenhouden wat gedoemd is te verdwijnen...

De choreografie van Anne Teresa De Keersmaeker, uitgevoerd door "droomdansers" Marc Lorimer en Cynthia Loemij, wordt geconfronteerd met een plaats waar zich een catastrofe voltrekt, met name de teloorgang van de zee van Aral.

Een androgyne "faun" (spel van substitutie tussen mannelijke en vrouwelijke danser) loopt verloren in zijn onmogelijke streven om dat wat gedoemd is te verdwijnen, tegen te houden. Hij/zij geeft zich over aan bewegingen van oneindig dorsten, dwalend in de afdruk van een zee die ooit heeft bestaan: steppe van zout, landschap met gebarsten aardkorst, zandstorm, kerkhof van scheepwrakken, vuurtorens te midden van de woestijn, met zand bedekte spookdorpen,...

Wanneer hij/zij in de laatste sequentie eindelijk de oever van het nu bereikt, verdwijnt het beeld van de zee in een lange outfading, tot alleen een volledig wit scherm overblijft. Op dat ogenblik zouden bijvoorbeeld de eerste akkoorden van Debussy's La Mer kunnen weerklinken.

 

 

Een film van Thierry De Mey

Een choreografie van Anne Teresa De Keersmaeker

Op Prélude à l’après-midi d’un faune van Claude Debussy

Gecreëerd en gedanst door Mark Lorimer et Cynthia Loemij

Gepresenteerd door Charleroi/Danses, Sophimages, Eroïca productions, Rosas

Aan de basis van dit project ligt een opdracht van de opera van Rouen, met de vraag een specifiek werkterrein aan te snijden: de vertaling in beelden van het universum van de verhalen van Ma Mère l'Oye (Moeder De Gans) van Charles Perrault. Voor Thierry De Mey betekende dit een uitgelezen kans om zich onder te dompelen in het muzikale universum van Maurice Ravel: edelsmid van het timbre, zogenaamd « impressionistisch » gravurekunstenaar, maar dan wel één van een onfeilbare nauwkeurigheid. In zijn voetsporen treden en zijn wegen bewandelen, is een ervaring van alle zintuigen. De omvang opmeten van de onovertroffen weelde van Ravels compositorische universum...

 

Het resultaat is een filmpartituur voor orkest, weids en ruim opgevat, afwisselend uitgedrukt in de vorm van video-diptiek en -triptiek. Dit sprookjesachtige filmwerk hult de toeschouwer in een onirisch universum. Ma mère l’Oye is het resultaat van het theatrale engagement van ongeveer vijftig dansers en choreografen binnen het fantasmagorische kader van de bossen van Brussel en Salzburg. Elke uitvoerder is de gevoelige en onverwachte belichaming van een mythologisch schepsel of sprookjesfiguur. Er vindt een intieme gedaanteverwisseling plaats, waar het onnoembaar indivuele zich met gemak aan de camera overgeeft.

 

 

Een film van Thierry De Mey

Op de muziek van Maurice Ravel

Gepresenteerd door Eroïca productions

Vertrekkend van het choreografische gedicht voor orkest van Maurice Ravel creëert Thomas Hauert een abstracte compositie. De geestelijke verbondenheid, de mentale ruimte tussen de vertolkers voelt aan als een zwerm vogels die de meest complexe figuren creëert zonder leider of vooraf bepaald plan. Harmonie, melodie en contrapunt worden via uitvergroting en vervorming naar de lichaamstaal van de dansers vertaald. Ritmes reizen van lichaam tot lichaam en resulteren in een boeiende bewegingspolyfonie. Dit project was voor Thierry De Mey dan ook een gedroomde kans voor een filmrepliek, waarin hij de retoriek van het kolken en het dwarrelen centraal stelt.